Historia układu okresowego
Historia układu okresowego pierwiastków chemicznych
 W roku 1669 niemiecki kupiec i alchemik amator Hennig Brand próbował stworzyć kamień filozoficzny — przedmiot, który rzekomo mógł zamieniać metale w czyste złoto. Podgrzewał pozostałości po gotowaniu moczu, z których wydzieliła się ciecz i stanęła w płomieniach. Było to pierwsze odkrycie fosforu.W roku 1680 Robert Boyle również odkrył fosfor, a odkrycie to stało się publicznie znane. Do roku 1809 odkryto już co najmniej 47 pierwiastków, a naukowcy zaczęli dostrzegać prawidłowości w ich właściwościach. W roku 1863 angielski chemik John Newlands podzielił 56 odkrytych do tego czasu pierwiastków na 11 grup na podstawie ich właściwości.  W roku 1869 rosyjski chemik Dmitrij Mendelejew rozpoczął opracowywanie układu okresowego, porządkując pierwiastki chemiczne według masy atomowej. Przewidział odkrycie kolejnych pierwiastków i pozostawił dla nich puste miejsca w swoim układzie okresowym.W roku 1896 francuski fizyk Henri Becquerel jako pierwszy odkrył promieniotwórczość. Pochodzący z Nowej Zelandii uczeń Thomsona, Ernest Rutherford, nadał nazwy trzem rodzajom promieniowania: alfa, beta i gamma. Marie i Pierre Curie rozpoczęli badania nad promieniowaniem uranu i toru, a następnie odkryli rad i polon. Odkryli, że cząstki beta mają ujemny ładunek elektryczny. W roku 1894 sir William Ramsay i lord Rayleigh odkryli gazy szlachetne, które dodano do układu okresowego jako grupę 0. W roku 1897 angielski fizyk J. J. Thomson jako pierwszy odkrył elektrony — małe, ujemnie naładowane cząstki znajdujące się w atomie. John Townsend i Robert Millikan określili dokładnie ich ładunek i masę.
|
W roku 1903 Rutherford ogłosił, że promieniotwórczość jest spowodowana rozpadem atomów.
W roku 1945 Glenn Seaborg zaproponował serię aktynowców (liczby atomowe 89–103), którą umieszcza się wraz z serią lantanowców (liczby atomowe 57–71) poniżej głównej części układu okresowego.