Interaktywny model pH wody morskiej
Kolejność strącania
Główne rozpuszczone jony
Szczegóły modelu, kolejność wytrącania i źródła
- CaCO₃ · aragonit/kalcyt: początek wytrącania pokazano w pobliżu pH 8,8; w modelu zamkniętym ilość ogranicza dostępność węglanów.
- Mg(OH)₂ · brucyt: początek wytrącania w pobliżu pH 9,5; intensywne wytrącanie w całej objętości około pH 10–11.
- Ca(OH)₂ · portlandyt: koncepcyjny etap przy wysokim pH po wyczerpaniu magnezu, rozpoczynający się w pobliżu pH 12,1.
4 najważniejsze wnioski
1 · Siarczany w większości pozostają rozpuszczone
2 · NaCl i KCl wymagają zatężenia, a nie zmiany pH
3 · Wytrącanie węglanu to pierwsza droga usuwania wapnia
4 · Magnez dominuje w zapotrzebowaniu przy wysokim pH
Informacje dodatkowe
Podwyższanie pH atlantyckiej wody morskiej (zasolenie około 35 ppt, początkowe pH 8,1) przez dodawanie jonów wodorotlenkowych (OH⁻) w temperaturze około 20 °C przesuwa równowagę węglanową i może powodować wytrącanie minerałów wapnia i magnezu. Poniższa kolejność wyjaśnia tendencje przedstawione w kalkulatorze. Dane o stężeniach referencyjnych i porównania regionalne znajdują się na stronie dotyczącej typowego składu wody morskiej i głównych jonów.
| Etap i faza stała | Przybliżony początek | Orientacyjny zakres intensywnego wytrącania | Główny czynnik |
|---|---|---|---|
| 1 · Węglan wapnia CaCO₃ · aragonit/kalcyt | pH 8,5–9,0 | pH 9,5–10,0 | OH⁻ przesuwa równowagę od wodorowęglanów ku węglanom. W układzie zamkniętym początkowa ilość rozpuszczonego węgla nieorganicznego ogranicza usuwanie wapnia. |
| 2 · Wodorotlenek magnezu Mg(OH)₂ · brucyt | pH 9,5–10,0 | pH 10,5–11,0 | Obficie występujący Mg²⁺ zużywa dodawane OH⁻, tworząc obszar intensywnego wytrącania i buforowania w pobliżu pH 10,5. |
| 3 · Wodorotlenek wapnia Ca(OH)₂ · portlandyt | pH 12,0–12,4 | Dalsze wytrącanie może zachodzić powyżej pH 12,8 | Koncepcyjny etap przy wysokim pH po znacznym usunięciu magnezu; pozostała ilość wapnia i aktywności jonów decydują o ilości powstającego osadu. |
1 · Najpierw powstaje węglan wapnia
Naturalna woda morska może już być przesycona względem węglanu wapnia. Magnez, fosforany, materia organiczna i bariery nukleacji mogą jednak opóźniać widoczne wytrącanie osadu. Dodawanie jonów wodorotlenkowych powoduje przekształcanie wodorowęglanów w węglany:
HCO₃⁻ + OH⁻ → CO₃²⁻ + H₂O
Ca²⁺ + CO₃²⁻ → CaCO₃(s)
W zależności od warunków widoczne wytrącanie osadu może nasilać się przy pH około 8,8–9,2. Stężenie wapnia wynosi około 10,3 mmol/kg, natomiast rozpuszczonego węgla nieorganicznego (DIC) tylko około 2,0–2,3 mmol/kg. Gdyby cały ten węgiel został związany w postaci CaCO₃, w układzie zamkniętym można by w ten sposób usunąć jedynie około jednej piątej początkowej ilości wapnia.
To ograniczenie wynikające z dostępnej ilości węgla różni się od szybkości procesu i rzeczywistej wydajności. Badania nad selektywnym wytrącaniem wapnia z koncentratu po odwróconej osmozie pokazują również znaczenie doboru reagentu, temperatury i magnezu; warunki tych badań różnią się od przedstawionego tu przykładu dotyczącego wody morskiej z dodatkiem wyłącznie jonów wodorotlenkowych.
2 · Brucyt zużywa jony wodorotlenkowe
Przy początkowym stężeniu magnezu wynoszącym około 53 mmol/kg wytrącanie Mg(OH)₂ stanowi główny mechanizm zużywania dodawanych jonów wodorotlenkowych:
Mg²⁺ + 2 OH⁻ → Mg(OH)₂(s)
Stan nasycenia może być osiągany przy pH około 9,3–9,8, po czym przy pH około 10–11 następuje intensywniejsze wytrącanie. Podczas miareczkowania wodorotlenkiem pH może rosnąć powoli w pobliżu 10,5, gdy znaczna część dodawanych jonów OH⁻ jest zużywana na wytrącanie magnezu.
Po znacznym usunięciu magnezu dalsze dodawanie jonów wodorotlenkowych powoduje szybszy wzrost pH. W badaniu miareczkowania wody morskiej przeprowadzonym przez Shawa i współpracowników zaobserwowano to plateau; jego dokładne położenie i zakres zależą od składu próbki oraz warunków.
3 · Portlandyt przy bardzo wysokim pH
W układzie zamkniętym ograniczona dostępność węglanów może sprawić, że po początkowym etapie wytrącania CaCO₃ około 80% początkowej ilości wapnia pozostanie w roztworze. Po usunięciu magnezu bardzo wysoka aktywność jonów wodorotlenkowych może sprzyjać powstawaniu wodorotlenku wapnia:
Ca²⁺ + 2 OH⁻ → Ca(OH)₂(s)
Początek wytrącania przy pH około 12,0–12,4 ma charakter orientacyjny; nie jest to uniwersalny próg. W badaniu miareczkowania wody morskiej odnotowano spowolnienie wzrostu pH w pobliżu 12,1, zgodne z tworzeniem Ca(OH)₂. Ilość pozostałego wapnia i aktywności składników roztworu decydują o stopniu wytrącania; samo pH nie przesądza o całkowitym usunięciu wapnia.
Korzystanie z kalkulatora: Opcja „Układ zamknięty” ilustruje ograniczenie wynikające z początkowej ilości węgla. Opcja „Układ otwarty na CO₂” ilustruje ciągłe dostarczanie węglanów, bez obliczania kinetyki wymiany gazowej. Unoszące się cząstki CO₂ przy niższym pH przedstawiają uwalnianie gazu wskutek zakwaszania; jest to zjawisko odrębne od pobierania CO₂ z atmosfery podczas alkalizacji.
Opublikowano przez Lenntech ·
Submit your seawater treatment request
Submit your seawater treatment request