Interaktywny model pH wody morskiej

35 ppt · 20 °C · 1 L atlantyckiej wody morskiej · gęstość ≈ 1,025 kg/L. Poznaj formy węglanowe, uwalnianie CO₂ i strącanie w tym jakościowym modelu edukacyjnym.
Sterowanie pH i CO₂
2: dodaj H⁺ · 8,1: naturalne · 13,5: dodaj OH⁻
pH 8.10 · naturalna woda morska
Aktywność wolnych jonów H⁺
7.94 × 10−9 M
Aktywność wolnych jonów OH⁻*
1.26 × 10−6 M
Forma węglanowa
HCO₃⁻
Schemat strącania w wodzie morskiej i uwalniania CO₂Okręgi przedstawiają rozpuszczone jony. Wraz ze wzrostem pH opadające cząstki przedstawiają osad, a jony wapnia i magnezu stopniowo znikają. Przy niskim pH unosi się oznaczenie dwutlenku węgla.Okręgi: rozpuszczone jony · Opadające cząstki: osad · Unoszące się cząstki: gazowy CO₂Na⁺Na⁺Na⁺Na⁺Na⁺Na⁺Cl⁻Cl⁻Cl⁻Cl⁻Cl⁻Cl⁻Mg²⁺Mg²⁺Mg²⁺SO₄²⁻SO₄²⁻SO₄²⁻Ca²⁺Ca²⁺Ca²⁺K⁺K⁺K⁺HCO₃⁻HCO₃⁻Br⁻Br⁻STREFA REAKCJI / SPECJACJI
Potencjał CO₂: ≈ 90 mg/L uwalniane podczas zakwaszania; ≈ 88 mg/L wiązane w postaci CaCO₃ w modelu zamkniętym. Granice teoretyczne; zobacz szczegóły modelu.

Kolejność strącania

Osad
Względny stopień strącenia
Ilość orientacyjna
1 · CaCO₃
1 mg/L
2 · Mg(OH)₂
0 mg/L
3 · Ca(OH)₂
0 mg/L
Uwolniony gazowy CO₂: 0,00 mmol/L · 0 mg/L

Główne rozpuszczone jony

Jon
Względna ilość w roztworze
Wartość początkowa, mg/L
Na⁺
100.0%
10679
Cl⁻
100.0%
19162
Mg²⁺
100.0%
1278
SO₄²⁻
100.0%
2680
Ca²⁺
100.0%
410
K⁺
100.0%
395
Zakres modelu: ilustracja jakościowa, a nie obliczenia PHREEQC/Pitzer. Wartości progowe i ilości ilustrują tendencje.
Szczegóły modelu, kolejność wytrącania i źródła
Zakres modelu: jakościowa wizualizacja edukacyjna, a nie obliczenia PHREEQC/Pitzer. Wartości progowe oznaczają zakresy; kinetyka, naturalna materia organiczna, mieszanie i współczynniki aktywności mogą zmieniać obserwowany początek wytrącania.
  • CaCO₃ · aragonit/kalcyt: początek wytrącania pokazano w pobliżu pH 8,8; w modelu zamkniętym ilość ogranicza dostępność węglanów.
  • Mg(OH)₂ · brucyt: początek wytrącania w pobliżu pH 9,5; intensywne wytrącanie w całej objętości około pH 10–11.
  • Ca(OH)₂ · portlandyt: koncepcyjny etap przy wysokim pH po wyczerpaniu magnezu, rozpoczynający się w pobliżu pH 12,1.
Scenariusz otwarty ilustruje ciągły dopływ węglanów i zwiększone usuwanie wapnia. Szybkość wymiany gazowej nie jest obliczana. Ilość uwolnionego CO₂ ilustruje skumulowane uwalnianie podczas obniżania pH z 8,1 w tym uproszczonym modelu dla 1 L.
Górna granica uwalniania wskutek zakwaszania wynosi około 2,05 mmol CO₂/L (90 mg/L). Górna granica wiązania w modelu zamkniętym wynosi około 200 mg CaCO₃/L (88 mg CO₂/L).
*Górna granica w przeliczeniu na węgiel wyznaczona na podstawie ~2,0 mmol rozpuszczonego węgla nieorganicznego (DIC)/kg i ρ ≈ 1,025 kg/L. Są to teoretyczne granice wynikające z początkowej zawartości składników, a nie gwarantowane wydajności procesu. Alkalizacja w kontakcie z powietrzem może wychwytywać dodatkowy atmosferyczny CO₂, więc nie ogranicza jej początkowa zawartość DIC w wodzie morskiej.
Podstawa prezentacji: 1 L wody morskiej. Przy zasoleniu 35 ppt i temperaturze 20 °C gęstość przyjęto w przybliżeniu jako 1,025 kg/L (zatem 1 kg ≈ 0,976 L). Skład początkowy odpowiada w przybliżeniu wodzie otwartego oceanu o zasoleniu 34,7–35: Na 10679, Cl 19162, Mg 1278, SO₄ 2680, Ca ~410 i K ~395 mg/L. *Dla potrzeb prezentacji przybliżona wartość pKw wynosi 14,0. Na⁺, K⁺, Cl⁻ i SO₄²⁻ pozostają rozpuszczone bez odparowywania. Źródła: skład wody morskiej; badanie wytrącania Ca/Mg. Użyj przełącznika „Otwarty na CO₂”, aby zilustrować ciągły dopływ węglanów i zwiększone usuwanie Ca.
4 najważniejsze wnioski

1 · Siarczany w większości pozostają rozpuszczone

Choć rozpuszczalność CaSO₄·2H₂O w czystej wodzie jest niska (~3600 mg/L przy 20 °C), specjacja i siła jonowa wody morskiej sprawiają, że podczas tej zmiany pH siarczany nie stanowią głównego osadu; dominują fazy węglanowe i wodorotlenkowe.

2 · NaCl i KCl wymagają zatężenia, a nie zmiany pH

Na⁺, K⁺ i Cl⁻ pozostają rozpuszczone w doświadczeniu polegającym wyłącznie na zmianie pH. Dla porównania rozpuszczalność NaCl w czystej wodzie wynosi ~360000 mg/L przy 20 °C, znacznie powyżej stężeń soli w wodzie morskiej. Krystalizacja zwykle wymaga intensywnego odparowywania lub zatężania.

3 · Wytrącanie węglanu to pierwsza droga usuwania wapnia

Podwyższanie pH przesuwa równowagę od HCO₃⁻ ku CO₃²⁻, umożliwiając wytrącanie CaCO₃(s) przy pH około ~8,8–9,5. W układzie zamkniętym dostępna ilość węgla nieorganicznego ogranicza ilość Ca²⁺, którą można usunąć tą drogą.

4 · Magnez dominuje w zapotrzebowaniu przy wysokim pH

Przy pH około 9,5–11 obficie występujący Mg²⁺ tworzy Mg(OH)₂(s). Zużywa to duże ilości OH⁻ i może tworzyć obszar silnego buforowania i wytrącania, zanim przy skrajnie wysokim pH zacznie wytrącać się wodorotlenek wapnia.

Informacje dodatkowe

Podwyższanie pH atlantyckiej wody morskiej (zasolenie około 35 ppt, początkowe pH 8,1) przez dodawanie jonów wodorotlenkowych (OH⁻) w temperaturze około 20 °C przesuwa równowagę węglanową i może powodować wytrącanie minerałów wapnia i magnezu. Poniższa kolejność wyjaśnia tendencje przedstawione w kalkulatorze. Dane o stężeniach referencyjnych i porównania regionalne znajdują się na stronie dotyczącej typowego składu wody morskiej i głównych jonów.

Jak interpretować te zakresy: wartości pH są przybliżone i nie gwarantują początku wytrącania ani całkowitego usunięcia składnika. Na wynik wpływają temperatura, zasolenie, skala pH, mieszanie, czas retencji, zarodkowanie minerałów i wymiana CO₂. Jest to ilustracja jakościowa, a nie obliczenie równowagi metodą PHREEQC/Pitzer ani obliczenie do projektowania procesu.
Przykładowa kolejność wytrącania w układzie zamkniętym przy zmianie pH wyłącznie przez dodawanie jonów wodorotlenkowych
Etap i faza stałaPrzybliżony początekOrientacyjny zakres intensywnego wytrącaniaGłówny czynnik
1 · Węglan wapnia
CaCO₃ · aragonit/kalcyt
pH 8,5–9,0pH 9,5–10,0OH⁻ przesuwa równowagę od wodorowęglanów ku węglanom. W układzie zamkniętym początkowa ilość rozpuszczonego węgla nieorganicznego ogranicza usuwanie wapnia.
2 · Wodorotlenek magnezu
Mg(OH)₂ · brucyt
pH 9,5–10,0pH 10,5–11,0Obficie występujący Mg²⁺ zużywa dodawane OH⁻, tworząc obszar intensywnego wytrącania i buforowania w pobliżu pH 10,5.
3 · Wodorotlenek wapnia
Ca(OH)₂ · portlandyt
pH 12,0–12,4Dalsze wytrącanie może zachodzić powyżej pH 12,8Koncepcyjny etap przy wysokim pH po znacznym usunięciu magnezu; pozostała ilość wapnia i aktywności jonów decydują o ilości powstającego osadu.

1 · Najpierw powstaje węglan wapnia

Naturalna woda morska może już być przesycona względem węglanu wapnia. Magnez, fosforany, materia organiczna i bariery nukleacji mogą jednak opóźniać widoczne wytrącanie osadu. Dodawanie jonów wodorotlenkowych powoduje przekształcanie wodorowęglanów w węglany:

HCO₃⁻ + OH⁻ → CO₃²⁻ + H₂O
Ca²⁺ + CO₃²⁻ → CaCO₃(s)

W zależności od warunków widoczne wytrącanie osadu może nasilać się przy pH około 8,8–9,2. Stężenie wapnia wynosi około 10,3 mmol/kg, natomiast rozpuszczonego węgla nieorganicznego (DIC) tylko około 2,0–2,3 mmol/kg. Gdyby cały ten węgiel został związany w postaci CaCO₃, w układzie zamkniętym można by w ten sposób usunąć jedynie około jednej piątej początkowej ilości wapnia.

To ograniczenie wynikające z dostępnej ilości węgla różni się od szybkości procesu i rzeczywistej wydajności. Badania nad selektywnym wytrącaniem wapnia z koncentratu po odwróconej osmozie pokazują również znaczenie doboru reagentu, temperatury i magnezu; warunki tych badań różnią się od przedstawionego tu przykładu dotyczącego wody morskiej z dodatkiem wyłącznie jonów wodorotlenkowych.

2 · Brucyt zużywa jony wodorotlenkowe

Przy początkowym stężeniu magnezu wynoszącym około 53 mmol/kg wytrącanie Mg(OH)₂ stanowi główny mechanizm zużywania dodawanych jonów wodorotlenkowych:

Mg²⁺ + 2 OH⁻ → Mg(OH)₂(s)

Stan nasycenia może być osiągany przy pH około 9,3–9,8, po czym przy pH około 10–11 następuje intensywniejsze wytrącanie. Podczas miareczkowania wodorotlenkiem pH może rosnąć powoli w pobliżu 10,5, gdy znaczna część dodawanych jonów OH⁻ jest zużywana na wytrącanie magnezu.

Po znacznym usunięciu magnezu dalsze dodawanie jonów wodorotlenkowych powoduje szybszy wzrost pH. W badaniu miareczkowania wody morskiej przeprowadzonym przez Shawa i współpracowników zaobserwowano to plateau; jego dokładne położenie i zakres zależą od składu próbki oraz warunków.

3 · Portlandyt przy bardzo wysokim pH

W układzie zamkniętym ograniczona dostępność węglanów może sprawić, że po początkowym etapie wytrącania CaCO₃ około 80% początkowej ilości wapnia pozostanie w roztworze. Po usunięciu magnezu bardzo wysoka aktywność jonów wodorotlenkowych może sprzyjać powstawaniu wodorotlenku wapnia:

Ca²⁺ + 2 OH⁻ → Ca(OH)₂(s)

Początek wytrącania przy pH około 12,0–12,4 ma charakter orientacyjny; nie jest to uniwersalny próg. W badaniu miareczkowania wody morskiej odnotowano spowolnienie wzrostu pH w pobliżu 12,1, zgodne z tworzeniem Ca(OH)₂. Ilość pozostałego wapnia i aktywności składników roztworu decydują o stopniu wytrącania; samo pH nie przesądza o całkowitym usunięciu wapnia.

Korzystanie z kalkulatora: Opcja „Układ zamknięty” ilustruje ograniczenie wynikające z początkowej ilości węgla. Opcja „Układ otwarty na CO₂” ilustruje ciągłe dostarczanie węglanów, bez obliczania kinetyki wymiany gazowej. Unoszące się cząstki CO₂ przy niższym pH przedstawiają uwalnianie gazu wskutek zakwaszania; jest to zjawisko odrębne od pobierania CO₂ z atmosfery podczas alkalizacji.

Opublikowano przez Lenntech ·