Koagulanty

Kationy trójwartościowe: w przypadku nieorganicznych koagulantów neutralizacja ujemnie naładowanej powierzchni koloidu jest uzyskiwana poprzez dodatek kationów. Jony trójwartościowe są dziesięć razy bardziej skuteczne niż jony dwuwartościowe. Żelazo trójwartościowe i sole glinu są nadal szeroko używane we wszystkich wodnych procesach koagulacji.

Wpływ pH: Koagulanty nieorganiczne poprzez hydrolizę zmieniają fizykochemiczne właściwości wody, która ma być oczyszczana (pH, przewodność, …):

M ³⁺ + 3 H₂O <=> M(OH)₃ + 3 H⁺

Odczyn pH ptymalny dla koagulacji może zostać uzyskany poprzez dodatek kwasu lub zasady.

Tworzenie osadu: Tworzenie się wodorotlenków metali powoduje powstawanie znacznych ilości osadu. Osad ten powinien być usuwany w końcowym etapie separacji typu cząsteczki stałe a ciecz.

Koagulanty organiczne mogą być również stosowane w procesie koagulacji. Zaletą tych kationowych polielektrolitów jest to, że bezpośrednio neutralizują negatywnie naładowane koloidy. W konsekwencji tego bezpośredniego działania ilość osadu jest znacznie zredukowana.

Flokulanty

Nieorganiczne polimery (krzemionka aktywowana) i polimery naturalne (skrobia, algina) są najczęściej używane w procesie flokulacji. Jednak zastosowanie flokulantów syntetycznych często powoduje, że powstająca ilość osadu jest mniejsza. Ich zastosowanie w połączeniu z technikami nowoczesnej separacji może prowadzić do tworzenia się bardzo gęstego osadu, który jest bezpośrednio traktowany w urządzeniach odwadniających.

Źródło: Water treatment Handbook Degrémont